Een tentoonstelling zonder eenheid en mét eigen werk. Frans Molenaar is deze zomer gastcurator. Alexander Pechtold: ‘Hij is nuchter in zijn selectie.’ In galerie Ten Haaf Projects is From a certain point of view te zien. Frans Molenaars (1940) point of view. Galeriehouder Justin ten Haaf: ”Het hele jaar zijn mijn tentoonstellingen te zien in de galerie. Het leek me leuk om andermans visie op kunst te laten zien.”

De tentoonstelling is ingericht met glassculpturen vervaardigd door Frans Molenaar zelf, die naast zijn werk als modeontwerper al vijftien jaar glassculpturen ontwerpt. De couturier maakt ‘eens in de drie jaar wat schetsen voor zijn ontwerpen’. Deze laat hij dan vervaardigen in de glasblazerij in Leerdam, Murano (Italië) of Bath (Engeland), want zelf kan hij geen glas blazen. Op de tentoonstelling zijn Molenaars meest recente sculpturen te zien.

Daarnaast heeft Molenaar ervoor gekozen schilderijen van Sander ‘t Sas en foto’s van Sean Mac Andrew te tonen. De verhouding is half om half. De helft van de ruimte is gevuld met bolvormige en fallusachtige sculpturen van Molenaar, de andere helft van de ruimte met het werk van de overige exposanten.

Ten Haaf over de opmerkelijke keuze van Molenaar om als curator zijn eigen werk tentoon te stellen: ”Ach ja, zo is Frans. Altijd een beetje tegendraads.” Molenaar haalt zijn schouders op. ”Ik wist pas dat ik curator was, toen ik de uitnodiging zag.” En dan: ”Ik wilde graag weer eens wat nieuwe glassculpturen tentoonstellen.” Over de keuze voor de schilderijen op houten panelen van Sander ‘t Sas: ”Zelf heb ik twee werken van Sander ‘t Sas in huis. Ik ken geen ander werk dat op zijn werk lijkt.” Sean Mac Andrew is zijn vaste modefotograaf. ”Daarom.”

Van Mac Andrew zijn vier grote foto’s te zien van naakte modellen die als aangespoelde schelpen in wulpse poses gekruld op het strand liggen, dan wel zich uitrekken. Daar tegenover hangen de beschilderde panelen van Sander ‘t Sas, wiens beeldtaal een combinatie is van middeleeuws aandoende ornamenten – met draken en valken – en cartoons met tekstballonnen van hout. De selectie kent geen eenheid. ”Dat hoeft ook niet. Een werk moet voor zichzelf spreken,” zegt Molenaar.

D66-lijsttrekker Alexander Pechtold had de eer om de tentoonstelling te openen. ”Jullie zullen je wel afvragen wat ik hier doe?” Een echte verklaring volgde er niet. ”Ik ben hier omdat ik zo van mode houd,” grapte de politicus. Over de tentoonstelling zei hij: ”Frans is heel nuchter. Dat blijkt uit zijn selectie van werken.”

Ten Haaf is tevreden over Molenaars rol als curator. ”Frans heeft in het verleden wat bij mij gekocht. Nou ja, dat is natuurlijk niet de reden dat ik hem gevraagd heb. Hij houdt gewoon van mooie dingen.” De galeriehouder wil dat de zomerexpositie met een gastcurator een terugkerend fenomeen wordt. ”Voor volgend jaar heb ik een heel bekende muzikant uit New York op het oog.” Wie het is, kan hij nog niet zeggen. ”Hij is in ieder geval heel beroemd.” (DIEUWERTJE MERTENS)

From a certain point of view

Lady Galore’s Drag Race

Shante, you stay!

Wat krijg je als je 30 dragqueeens op een dag in restaurant Getto (in Amsterdam) wilt fotograferen? Dan komen er 12 opdagen. Van 7 lag de oma op sterven. Aan het woord de ietwat teleurgestelde organisator van de dag, Sander den Baas aka Lady Galore. Op de foto in het midden met de zilveren jurk.

My final choice comes from Issue 3, themed ‘Ethereal Beauty’. This theme could have easily opened the door to reinventing the great works of the Renascence, as was evident in other contributions in this issue.

Remon van den Kommer took a very different approach to my expectations, depicting a fascinating insight into the struggle lying in all of us and, while each of the images could stand as a work of art in their own right, their combination creates a powerful piece of work ideally suited to displaying an alternative perspicacity of Ethereal Beauty.